łuszczyć


łuszczyć
{{stl_51}}{{LABEL="twpldelstrokuszczycacute"}}{{/stl_51}}{{stl_39}}łuszczyć{{/stl_39}}{{stl_9}} się{{/stl_9}}{{stl_41}} (3. Pers -y) skóra{{/stl_41}}{{stl_7}} (sich) schuppen;{{/stl_7}}{{stl_41}} farba{{/stl_41}}{{stl_7}} abblättern{{/stl_7}}

Słownik polsko-niemiecki. 2014.

Schlagen Sie auch in anderen Wörterbüchern nach:

  • łuszczyć — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIa, łuszczyćczę, łuszczyćczy, łuszczyćczony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}}to samo co łuskać: Łuszczyć groch, nasiona czegoś. {{/stl 7}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}2. {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • łuszczyć — ndk VIb, łuszczyćczę, łuszczyćczysz, łuszcz, łuszczyćczył, łuszczyćczony 1. → łuskać 2. techn. «zdejmować z drewna korę wraz z łykiem; obłupywać, odzierać z kory» łuszczyć się «odpadać cienkimi warstwami, łuskami, odłupywać się» Skóra się łuszczy …   Słownik języka polskiego

  • łuszczyć się — {{/stl 13}}{{stl 7}} sypać się, odpadać, kruszyć się drobnymi, cienkimi płatkami, warstwami (np. w wyniku przesuszenia) : {{/stl 7}}{{stl 10}}Skóra, naskórek łuszczy się. Farba, tynk łuszczą się i odpadają ze ścian całymi płatami. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • łuszczenie — ↨ łuszczenie się n I rzecz. od łuszczyć (się) …   Słownik języka polskiego